هنـگام می و فصـل گل و گشت و چمن شد 

از ابــرِ کَــرَم، خِطّه ی رِی، رَشکِ خُـتَـن  شد

از   خون   جوانـــــان   وطن   لالــه   دمیــده

از   ماتــمِ   سروِ   قـَدِشـان،  سروْ   خمیـده

خوابـنـد    وکیــلان    و    خرابـنـد    وزیـــران

بـردنـد بـه سرقت  همه  سیم  و  زر  ایـــران

مـا  را   نگذارنـد  بـه   یک  خانـه ی   ویـــران

یـارب ! بِـسِـتـان   دادِ  فـقـیـران   ز   امـیـران

از  اشک  همه روی زمیـن  زیــر و زِبَــر  کــن

مشتی  گرت از خاک وطن هست به سر کن

غیرت کـن  و  اندیشه ی  ایـــام  بَــتَــر   کـن

انـدر   جلوی   تـیـرِ عَـدو ، سیـنـه   سپـر کـن

از دست عدو ، نــاله ی مـن  از سر درد است

اندیشه هر آن کس کند از مرگ،نه مـرد است

جان بــازی عُشّاق ،نه چون بــازی نَــرد است

مردی  اگرت هست، کنون  وقتِ  نـبـرد است

از تصنیف «از خون جوانان وطن لاله دمیده»

سروده ی ابوالقاسم   عارف قزوینی

بـه یـاد  110 سال مبـارزه بـرای استـقـرار قـانـون